سینمای مستند بلژیک

سینمای بلژیک از الگوی نقاشی بیش از سینما تاثیر پذیرفت.
آهنگ روستایی،هانری استورک،بلژیک،1942.

Symphonie Paysanne

سینمای مستند بلژیک
سینِت ونساندو
محسن قادری

بررسی کوتاهی درباره سینمای مستند بلژیک ازآغاز تاکنون.

اغلب گفته می شود که سینمای بلژیک ازالگوی نقاشی بیش ازسینما تاثیر پذیرفته است واین آشکارا نشان دهنده اهمیت سینمای مستند وبه ویژه «فیلم درباره هنر»* درتاریخ سینمای این کشوراست.هانری استورک(1)،شارل دوکوکلر(2) و آندره کووَن(3) در آوازه جهانی این مکتب مستند هنری که در سال های 1930 آغازشد نقش ویژه داشتند.

دیگرسنت توانمند فیلم سازی بلژیک که تا حدی ریشه درنخستین مستندنگاری های تاریخ استعماری این کشور(به ویژه در کنگو یا زئیر کنونی)داشت،مستند قوم نگاری،سیاسی اجتماعی وصنعتی بود که به تولید آثارکلاسیک ارزشمندی چون «تنگدستی در بوریناژ» (4)(1933)ساخته استورک ویوریس ایونز انجامید.تاواپسین سال های دهه 1960،بیش تر مستندهای بلژیک را وزارت اقتصاد (فیلم های گردشگری) و وزارت آموزش و پرورش (فیلم ها درباره هنر،فیلم های قوم نگاری)سرمایه گذاری می کردند. سه چهره برجسته سینمای سیاسی اجتماعی دهه 1960 بلژیک پل مه یر(5)،ژان بریسمه(6) وفرانس بوینز(7) بودند.

قوانین تازه ای که در 1964 و1967 دربلژیک به تصویب رسید تولید فیلم در این کشور را دو پاره کرد:گروه فلامان ها وفرانسه زبان ها.ازاین پس،مستندهای فلامان (هلندی زبان)و فرانسه زبان هریک راه های جداگانه ای در پیش گرفتند.در بلژیکِ فلامان،نسل نوین و پرتوانی از مستندسازان پا به میان نهادند: کریستیان مسنیل(8)،بوریس لهمان(9)،پاتریسیا و اتین ورهاخن (10) وشماری دیگر،برخی ازاین مستندسازان بودند که به پایه ریزی CBA در 1978 یاری رساندند. در سال های گذشته،پیوند نزیک با ایستگاه های تلویزیونی،نجات بخش سینمای مستند بلژیک بوده است.ATBF (تلویزیون دولتی فرانسه زبان) ونیزبرنامه سازی های اخیر شبکه آرته 21،سنت پایدارومستحکمی در این زمینه پدید آورده است.

درگروه «فلامان»برخی چهره های شاخصی که کاردر زمینه مستند را ادامه دادند اینها بودند:فرانس بوینز،راب دخرت (11)،و دیگر اعضا گروه «سینمای زودگذر»(12) که همگی با دشواری های سرمایه گذاری مستند روبرو بودند.برخی ازاینان ازبخش فیلم سازی مستند BRT (تلویزیون دولتی هلندی زبان) بودجه می گرفتند اما این بخش درسال 1975 برچیده شد.ازاین پس،فیلم سازی مستند در بخش های فرهنگ،هنر،دانش،سرگرمی وآگاهی رسانی پراکنده شد.برخی چهره های شناخته شده ای که دراین چارچوب کارمی کردند اینها هستند: موریس دوویلد (13)(سازنده رشته فیلم های تاریخی)،یان نکرز(14) (سازنده فیلم ها درباره زئیر)،پل بتلبرگ(15) (سازنده فیلم های آموزشی)،استفان دکوستر (16)(سازنده مستندهای ویدیویی).تلویزیون تجاری فلامان(VTM)با کارهای پل جامبرز(17) راه «آگاهی سرگرمی» (18) را درپیش گرفت اما رشته فیلم های تاثیرگذاری را نیز درباره بازماندگان هولوکوست با نام «واپسین شاهدان»(19) (1992) پخش می کرد که کارگردان آنها مستند ساز جوان با استعداد،لوکاس واندر تالن(20) بود.

* Film sur l'art

Henri Storck.1
Charles Dekeukeleire .2
André Cauvin.3
Misère au Borinage.4
Paul Meyer.5
Jean Brismée.6
Frans Buyens.7
Christian Mesnil.8
Boris Lehman.9
Patricia and Etienne Verhaegen.10
Robbe de Hert.11
Fugitive Cinema group.12
Maurice de Wilde.13
Jan Neckers.14
Paul Bottelberghs.15
Stefaan Decostere.16
Paul Jambers.17
infotainment.18
همآمیزی دو واژه Information و Intertainment
De laatste Getuigen/The Last Witnesses.19
Luckas Van der Talen.20


همپیوند

سازنده مستند،بیننده مستند-(فارسی)

پایگاه هانری استورک

هانری استورک(فرانسوی)

گفت و گو با هانری استورک (انگلیسی)

برگرفته از

Encyclopedia of European Cinema

edited by Cinette Vincendeau
First Published in 1995
By Cassell and the British Film Institute

سینمای مستند آلمان

درسکوت سرشار،فیلیپ گرونینگ،آلمان،2005

سینمای مستند آلمان
کولتورفیلم

سینِت ونساندو
محسن قادری

این نوشتار،که به بررسی سینمای مستند آلمان ازآغاز تا دوره مدرن می پردازد،ازکتابی برگرفته شده که در سال 1995 به چاپ رسیده است.نویسنده،سینمای مستند آلمان را تا سال های پس از«یکی شدن دو آلمان»بررسی می کند وپژوهش اجمالی اودرهمین جا پایان می گیرد.

همانند دیگر کشورهای اروپایی وامریکا،نخستین سال های صنعت سینمای آلمان درغلبه مستندها یا فیلم های رخدادنمون (=Actualités) بود.گذار به سینمای داستانی روایی نزدیک به سال 1910 هواداران صنعت جوان فیلم سازی آلمان را برآن داشت تا «جنبش اصلاح کینو»(1)را سامان دهند که تاحدی درتجربه یک گونه مستند مخالف ومشخصن آلمانی با نام «کولتورفیلم»(2) یا«فیلم فرهنگی» نقش داشت.این گونه فیلم،که دربرگیرنده آثاری برای کاربردهای آموزشی وتربیتی بود،همچون فیلم های خبری (3) بیش تر همراهی کننده پخش فیلم های داستانی بود.جنگ تقریبا شاهد به کارگیری همه جانبه فیلم مستند برای اهداف نظامی،صنعتی وتبلیغات ملی بود.در دوره جمهوری وایمارمستندها به گونه پرشمار در «اوفا» (4) ودیگر شرکت های بزرگ تولید می شدند.کولتورفیلم ها که اغلب طول زیاد داشتند ویک برنامه کامل را پر می کردند،درسال های دهه بیست دامنه گسترده ای یافتند:ازبیانیه«طبیعت گرایانه» راه هایی به سوی قدرت وزیبایی (5)(محصول 1925،به کارگردانی ویلهلم پراگر ونیکولاس کافمن) گرفته تا فیلم هایی با موضوع های علمی وفن آورانه با بودجه حرفه ای وآثار دیگری چون فیلم تالیفی بسیار ملی گرای دوبخشی «جنگ جهانی»(6)(محصول 1927،به کارگردانی لئو لاسکو).

مستندهای سوسیالیستی درپی مخالفت با «کولتورفیلم» محافظه کارانه بودند وبرآموزش سیاسی توده ها تاکید داشتند.اوج ساخت این فیلم ها سال های واپسین دهه بیست وبا فیلم هایی چون «ماه مه خونین» (7) محصول 1929،و«نان روزانه ما/گرسنگی در والدنبرگ» (8) (1929) ازساخته های پی یل یوتسی بود.هرچند این سنت مستند نقش مهمی در تحول «فیلم کارگری»(9) در سال های پایان جمهوری وایمار ایفا کرد،اما درتثبیت فرمی جایگزین یا جذب تماشاگران گسترده ناتوان بود.این اهداف به بهترین شیوه با گونه ای از فیلم مستند با نام فیلم های «برش مقطعی»(«برلین سمفونی شهر بزرگ»+ (1927) و «نغمه جهان» (1929) ازساخته های والتر روتمن و همچنین با فیلم«همه چیز می چرخد،همه چیزمی جنبد»(10) (1929)ساخته هانس ریشتربه انجام رسید که آگاهی بردلالت های هنری وفنی فیلم را با تعهد سیاسی اجتماعی جنبش«عینیت نوین»(11)درهم می آمیختند.فیلم های روتمن،همراه با «کولتورفیلم»های بلند شرکت «اوفا»به سنتی انجامید که لنی ریفنشتال اتکای خود را برآن نهاد تا به فیلم های خبری وکاربردهای تجربی وسیاسی سینمای آوانگارد،سازگاری بی مانندی ببخشد.«پیروزی ایمان»(12) (1933)،«پیروزی اراده» (13)،(1935) و المپیا(14) (1938)،سه فیلم شناخته شده ریفنشتال،ازدید به کارگیری عوامل فنی وهمچنین سبک فیلم سازی،نشانگر استمرار مستند آوانگارد سال های واپسین دهه بیست درفیلم های تالیفی تبلیغاتی آلمان نازی هستند.

هرچند عوامل فنی فیلم سازی که پیش ازسال 1945 فعال هستند درنخستین دهه پس ازجنگ جهانی دوم نیز برتولید «کولتورفیلم» غلبه دارند،مستندهای ساخته شده درسال های 1950 دراندک زمان با به بهره گیری از دستاوردهای فنی نوین چون دوربین های 16 م م سبک قابل حمل و صدای همگاه،ازسنت کولتورفیلم پیوند می گسلند.مدیران تلویزیونی چون کلاوس ویلدنهان و پتر نستلر ازفرصت های مالی این رسانه به منظورزمینه سازی برای نسل نوین مستند سازان بهره بردند تا مرزهای زیباشناختی وایدئولوژیک آن را گسترش دهند.ویلدنهان یک رویکرد «سینما وریته»ای با نگاه درازمدت را درپیش گرفت(«دور ازمیهن»(15)،محصول 1968؛«شب کریسمس در سان پائولی» (16) محصول 1968؛ «امدن به امریکا می رود»(17) محصول 1976).این الگو،هم به دلیل تدریس ویلدنهان درمدرسه فیلم برلین وهم به دلیل همسویی دیگر مستندسازان دارای تعهد سیاسی(رولف شوبل،تئو گالر،ابرهارد فخنر،یوتا بروکنر،هالکه ساندر) با این شیوه کار،دراندک زمان جا افتاد.یک شیوه «مشاهده مشارکتی» همسان با این شیوه که مدت درازی ادامه یافت،در آلمان شرقی به تحقق رسید تا به مقابله با فریب ایدئولوژیک تلویزیون دولتی برخیزد(کارگردانان:یورگن بوتچر، فولکر کوئپ، وینفراید یونگ).یک رویکرد مستند متمایز نیزبه شکل گیری سبک وجهت گیری ایدئولوژیک بسیاری از تلاش ها در«سینمای نوین آلمان» یاری رساند.فیلم مقاله ها،فیلم های مونتاژی و مستندهای مشاهده گرانه،نقد وسنجش سینمای داستانی تجاری را افزایش دادند وبررسی واقعیت اجتماعی،چشم انداز وتعامل انسانی را در بستری گسترش دادند که «حساسیت نوین»نام گرفت.ازسوی دیگر،مستند همچون گونه ای مستقل با فیلم های کلاوس ویبورنی،ولادو کریستل، هلموت هربست وورنر نکس و همچنین با فیلم های دارای رویکرد بسیار بازسیاسی چون «تصاویر آلمان»(18) (1983) و«بزرگراه رایش»(1985) ازساخته های هارتموت بیتومسکی که بازسازی دیداری شنیداری دیروز وامروز آلمان هستند،وهمچنین با فیلم های انتقادی هارون فاروقی چون«تصاویر جهان ونگارش جنگ»(19)(1988) و «ویدیونگاری های یک انقلاب» (20) (1993) درباره توانایی شمول ویکی سازی تلویزیون (که با سرمایه تلویزیون نیز ساخته شده اند) به اعتماد به نفس رسید.مستند آلمان که به تازگی تنوع پذیرفته،بدون راهبرد مشخصی از دل واقعیت های اتحاد دو آلمان سربرمی آورد.هرچند که«چشم انداز»بسیار متنوع و رقابتی رسانه های همگانی برمستند آلمان فشار می آورد اما ازآن سو به فیلم سازانی زمینه کار می بخشد که پژوهش بر روی تاریخ کشور خود را ادامه می دهند وبه بهترین شیوه،یاد وخاطره سازوکارهای سینمای صنعتی ای را می زدایند که خود هرگز بخشی ازپیکره آن نبوده اند.

برگرفته از دانشنامه سینمای اروپا
ویراست:سینِت ونساندو

Kino Reform Movement .1

Kulturefilme .2

Newsreel .3

UFA .4

Wege zu Kraft und Schonheit .5

Der Weltkrieg .6

Blutmai .7

Unser täglich Brot/Hunger in Waldenburg .8

Arbeiterfilme .9

Alles dreht,alles bewegt sich .10

Neue Sachlichkeit .11

Sieg des Glauben .12

Triumph des Willens/Triumph of the Will .13

Olympia .14

In der Fremde .15

Heiligabend auf St.Pauli .16

Emden geht nach USA .17

Deutschlandbilder .18

Bilder der Welt und Inschrift des Krieges .19

Videogramm einer Revolution .20

شناسه کتاب

Encyclopedia of European Cinema

edited by Cinette Vincendeau
First Published in 1995
By Cassell and the British Film Institute

نوشتاری درباره سینمای مستند امروز آلمان(انگلیسی)

آوانگارد فرانسوی

خون شاعر،ژان کوکتو،1930

آوانگارد فرانسوی
جنبش(ها)ی دهه 1920

ازجنگ جهانی نخست تاپیدایش صدا، پاریس شاهد افزایش چشمگیر گرایش هنری و فکری به سینما وساخت رشته فیلم های « آوانگارد » بود که معمولا درسه دسته جای می گیرند. نخست، « مکتب امپرسیونیست » ژرمن دولاک (« جشن اسپانیایی، 1920)، لویی دلوک (« تب »، 1921)، ژان اپستین (« دل وفادار »، 1923)، مارسل لربیه (« الدورادو » ، 1921) وآبل گانس (« چرخ »، 1921-23) است. اگرچه دلبستگی های شکلی این فیلم سازان تفاوت بنیادی با یکدیگر دارند، اشتیاقی که به گسترش یک زبان ویژه سینمایی نشان می دهند یکی است. این زبان از نشانه سازی های « امپرسیونیستی » یا « پوینتیلیستی » * برای بیان ذهنیت بهره می گیرد وفنونی چون حرکت آهسته وبرهم نمایی نماها را به کار می بندد و همچنین به گونه بسیار با اهمیتی از مکان و نورطبیعی بهره برداری می کند که این خود تفاوت برجسته ای با کاربرد دکور و نور مصنوعی درکار فیلم سازان اکسپرسیونیست آلمانی درهمین دوره دارد.

امپرسیونیست ها دغدغه مولف بودن داشتند، دوستدار سینمای امریکا بودند وعموما علاقه ای به گونه های مردم پسند سینمای فرانسه نداشتند اما به هر رو درپی پدیدآوردن یک سینمای مشخصن (هنری) فرانسوی بودند. ازاین رو می توان گفت که این فیلم سازان به گونه ای پیشگام گرایش های « موج نو » ی فرانسه درسال های دهه شصت وهفتاد هستند. تمرکز آنها بر ذهنیت سبب شد که این گروه ازسوی اعضا جهان نگر وسنت شکنِ گرایشی که « آوانگارد دوم » خوانده شده و هوادارنش از کوبیسم، دادایسم وسورئالیزم تاثیر پذیرفته بودند، به « درون بینی افراطی » متهم شوند.

دومین گرایش آوانگارد هنرمندانی چون فرنان لژه («باله مکانیک، 1924)، رنه کلر(« میان پرده »، 1924 که درآن مارسل دوشان، من ری ودیگران نمایان می شوند)، ژرمن دولاک (« صدف وکشیش »، 1928، برپایه فیلم نامه آنتوان آرتو)، لوییس بونوئل (« سگ اندلسی، 1929،با همکاری سالوادور دالی، و«عصر طلایی »، 1930) وسرانجام ژان کوکتو(« خون شاعر »، 1930) را دربرمی گرفت.

سومین گرایشِ آوانگارد نگاه اجتماعی تری داشت و ارزش های مستند بسیاری درآن نهفته بود. آلبرتو کاوالکانتی (« تنها ساعت ها»، 1926)، مارسل کارنه (نوژان،الدورادوی یکشنبه»، 1930، و ژان ویگو + (« درباره نیس »، 1930) در این دسته جای می گیرند.

هرچند این تمایزها وجداسازی ها سهل وساده به دید می آیند اما به دلایل گوناگون بسیار پیچیده تراز این هستند. نخست آنکه، این تحولات درسینمای فرانسه درچارچوب جنبش های جهانی سینما و به ویژه در بافت « سینمای آوانگارد اروپا » رخ می دادند و بنابراین لازم است که دراین بافت وچارچوب نیزنگریسته شوند. دوم آنکه، فیلم سازانی چون ژرمن دولاک در گرایش ها و« موج ها » ی گوناگون حضور دارند. درباره او، همچون زنی فیلم ساز، همان گونه که فلیترمن لویز اشاره می کند، تعهد به فمینیسم است که به آثارش وحدت می بخشد. سوم آنکه، همچنان که ریچارد آبل خاطرنشان می کند، تجربه گران آوانگارد فرانسوی تجربه های خویش را درسینمای داستانی درآمیختند و بسیاری ازآنها میان آوانگارد وگونه های فیلم جریان اصلی فیلم سازی درنوسان بودند. وسرانجام آنکه، درکوشش های فرهنگی چشمگیر این دوره، همپیوندی های بسیاری نهفته است؛ پدیدآمدن باشگاه های فیلم، سینماهای هنری، نظریه فیلم، مجلات تخصصی فیلم وستون های منظم نوشته های سینمایی درمطبوعات، سینما را براستی درجایگاه « هنرهفتم » ** نشاندند وآن را به گونه محکمی درگستره فرهنگی بزرگ تری درفرانسه وجهان مطرح ساختند.

*Pointilist
گرایش به سبک نقاشی نقطه نگار یا نقطه پرداز (=پوینتیلیسم).

**هنرهفتم اصطلاحی است که ریچیوتو کانودو، نظریه پرداز ایتالیایی آن را باب کرد.

برگرفته از« دانشنامه سینمای اروپا »
ویراست: سی نت ونساندو،
انتشارات کسل و کانون فیلم بریتانیا،
چاپ نخست، 1995.

Encyclopedia of European Cinema
Edited by Cinette Vincendeau
First published in 1995
by Cassell and the British Film Institute
p.161

راهنمای مستندسازان امریکایی

گری گاردنز،برادران مایزلس،1975،امریکا.(1)

راهنمای مستندسازان امریکایی
محسن قادری

فهرست مستندسازان امریکایی برپایه «درآیه»ای به همین نام در دانشنامه ویکیپدیای انگلیسی فراهم آمده وازآنجا که بسیاری از این مستندسازان زنده اند وبه کارفیلم سازی مشغول اند،چه بسا برنگارش مقاله ها پیرامون خود در ویکیپدیا همکاری داشته اند.با آن که بسیاری ازاین فیلم سازان برای ما ایرانیان وچه بسا برای خود امریکاییان ناشناخته اند،آگاهی برچنین فهرست بلندی از مستند سازان یک کشور که با گرایش های فکری وهنری گوناگون به کار برروی موضوعات ناهمگون می پردازند می تواند برای مستندسازان ایرانی دربردارنده نکات سودمند باشد.آنچه دراینجا آمده تنها«نام نامه» ای ازاین مستند سازان همراه با پیوندها به صفحات آنها درویکیپدیاست براین امید که روزی آگاهی های بیش تری ازایشان برای خواننده فارسی زبان فراهم آید.برخی ازاین فیلم سازان افزون برمستند،فیلم های داستانی نیز ساخته اند یا درحوزه هایی چون نویسندگی مستند ویا همچون اریک بارنو درزمینه تاریخ نگاری مستند نیزکار کرده اند.برای آگاهی درباره این مستندسازان یا دسترسی به وبسایت آنها یا فیلم های شان،به پانویس نوشته های ویکیپدیا بنگرید.

M cont	F cont	A
Amelia Maciszewski	Lina Fruzzetti	Peter Adair
Tyler MacNiven	Christine Fugate	Perry Miller Adato
Dave Markey		Anne Aghion
Marshall Curry	G	Simone Ahuja
James R. Martin		Jon Alpert
مایزلس Albert and David Maysles	William Gazecki	Mitch Anderson
Mary Mazzio	Jeffrey Gedmin	Lou Angeli
Ivy Meeropol	Nelson George	Edward Anhalt
Jamie Meltzer	Andrew Goldberg	امیل دانتونیو Emile de Antonio
Kieth Merrill	William Greaves	Chris Ardill-Guinness
Sidney Meyers	James Green	Ralph Arlyck
Bill Miles	Walon Green	M. K. Asante, Jr.
Robert Millis	Alan Greenberg
Freida Lee Mock	Robert Greenwald	B
Shaun Monson	Greg MacGillivray
Eduardo Montes-Bradley	Ashley Greyson	اریک بارنو Erik Barnouw
Michael Moore	G. Edward Griffin	Keith Beauchamp
Mark Mori	David Grubin	Michael Benson
ارول موریس Errol Morris		Michael Berenbaum
Robert Mugge	H	Joe Berlinger
Beth Murphy		Laura Bialis
Joseph R. Murphy	GB Hajim	Tessa Blake
James Myer	رویا حکاکیان Roya Hakakian	Harrod Blank
	DeeDee Halleck	لس بلانک Les Blank
N	Henry Hampton	Jeffrey Blitz
	John Hanson	St. Clair Bourne
Robert A. Nakamura	Hilary Harris	Sam Bozzo
Tom Neff	Mark Jonathan Harris	Charles Braverman
Stanley Nelson Jr	William Heick	David Brenner
Jehane Noujaim	William Heick	Jeff Britting
	Scott Herriott	Bill Brown
O	George Hickenlooper	Bruce Brown
	Carma Hinton	Dana Brown
Steven Okazaki	David Hoffman	Stuart Browning
Matthew O'Neill	Hrag Yedalian	کن برنز Ken Burns
Gregory Orr	Byron Hurt	Ric Burns
Abraham Osheroff		Jim Butterworth
Harvey Ovshinsky	I
		C
P	Incite Pictures
	Isabelle Carbonell	John Chester
Chris Paine	Noel Izon	Leslie Cockburn
Greg Palast		Jem Cohen
Alexandra Pelosi	J	Gary Conklin
د.ا.پنبیکر D. A. Pennebaker		Jeff Conrad
Ellen Perry	Steve James	Matthew Cooke
Kevin Pina	Bruce David Janu	Patrick Creadon
Doug Pray	Andrew Jarecki	Judy Crichton
	Eugene Jarecki
R	Jamie Johnson	D
	Paul Johnson
Paul Rachman	Alex Jones	David G. Conover
Raúl daSilva	Tyrone "Ty" Jones	Joshua Davis
Lou Reda	Zuzana Justman	Kiri Davis
Godfrey Reggio		Richard de Rochemont
Marlon Riggs	K	Michael W. Dean
Richard E. Robbins		Herb Di Gioia
James F. Robinson	Nathaniel Kahn	کربی دایک Kirby Dick
Lionel Rogosin	Shannon Keith	Sheldon Dick
Angela Rose	Matt Kelley	Dianna Dilworth
Aaron Russo Barry Rubinow	Rory Kennedy	Pat Dollard
Aaron Russo	Stephen Kijak	Chris Donahue
	Stephen Kijak	Arthur Dong
S	Sidney D. Kirkpatrick	Adolfo Doring
	Michael Kolowich	Douchan Gersi
Ovidio Salazar	باربارا کاپل Barbara Kopple	Kelly Duda
Kurt Sayenga	John Korty	Ava DuVernay
AJ Schnack	Sandra Krasa
مارتین اسکورسیسی Martin Scorsese	Emily Kunstler	E

James Scurlock	Sarah Kunstler	Judd Ehrlich
Christopher Seufert		طناز عشقیان Tanaz Eshaghian
Amy Sewell	L
Owen 'Alik Shahadah		F
Adam Shapiro	Saul Landau
Lee Shapiro	Mick LaSalle	Trey Fanjoy
Ben Shedd	Charles de Lauzirika	Carlos Ferro
Angela Shelton	Edgy Lee	رابرت فلاهرتی Robert J. Flaherty
Andrew Silver	Alan Levin	Mimi Freedman
Bruce Sinofsky	Nancy Littlefield	Ron Fricke
Gregorio Smith	Julie Lofton	Su Friedrich
Cevin D. Soling	Julia Loktev
Karen Sosnoski	James Longley
Ellen Spiro	Phil Lucas
James Spooner
Morgan Spurlock	M
Jonathan Stack
Shelby Steele	Ross McElwee

W	T	S cont
		Robert Stone
Michael Wadleigh	TVTV	Joseph Strick
Robert B. Weide	Rea Tajiri	Susanna Styron
Wendy Braitman	Adam Taub	Saul Swimmer
فردریک وایزمن Frederick Wiseman	Lucy Thane	Edward Symes
John Wooley	Ondi Timoner
Chuck Workman	Trinh T. Minh-ha
	Michael Tucker
Y
	V
Jacob Young
Jessica Yu	John Veltri
Z
Gei Zantzinger

پیوند به این نام نامه درویکیپدیا

(1)گری گاردنز(باغ های خاکستری)نام خانه متروک وسکونت ناپذیری با بیست وهشت اتاق واقع دریک محله اعیان نشین درلانگ آیلند امریکاست که دو شخصیت اصلی این مستند درآن زندگی می کنند:ادیت بیل«کوچیکه»(عکس بالا) و مادرش ادیت بیل «بزرگه».ادیت کوچیکه که ریزش مو دارد،ناچار است هنگام آفتاب گرفتن نیز سرش را با پیراهن یا پلیوری بپوشاند.شیوه لباس پوشیدن نامعمول ادیت کوچیکه وی را به یک الگوی مد دردهه هفتاد بدل کرد.اوهیچگاه ازدواج نکرد وبیش ترعمرش را به پرستاری از مادر پیرش دراین خانه ویران وپر ازگربه و خرت وپرت گذراند.با آنکه بازرسان بهداشت محله درپی تخلیه این خانه وساکنان آن بودند،مداخله جکی اوناسیس،برادرزاده ادیت بزرگه مانع بیرون انداختن آنها ازاین خانه شد.درسال 1975،پس ازپخش فیلم «گری گارنز»،مادر ودختر بیش ازپیش به خرابی خانه و پرکردن آن ازگربه ها ادامه دادند.ادیت کوچیکه،دوسال پس از مرگ مادرش خانه را درسال 1979 به بن برادلی، مدیرروزنامه واشینگتون پست وهمسرش فروخت وآنها آن را به شکل آبرومندانه آغازین آن درآوردند.ارزش های دراماتیک این دوشخصیت وتنهایی وپیوند آنها با یکدیگرونیز موقعیت های داستانی نهفته دراین مستند موجب اجرای چندین نمایش صحنه ای وتلویزیونی ازروی آن شد.