والتر کرانکایت،1916-2009 روزنامه نگار و گوینده تلویزیونی امریکاوالتر کرانکایت
چهارم نوامبر1916: تولد در سنت جوزف (میسوری).
1962-1981 مجری«اخبارشبانگاهی سی بی اس».
17 ژوییه 2009:مرگ در نیویورک.
والترکرانکایت،گوینده سرشناس تلویزیون امریکا،روز جمعه 17 ژوییه در نیویورک در سن 92 سالگی درگذشت.مرگ او را معاون شبکه تلویزیونی سی بی اس که وی هژده سال با آن همکاری داشت،اعلام کرد.بیست و پنج سال خبر رسانی تلویزیونی بدون تن دادن به گرایش های تبلیغاتی و بدون دوری جستن ازحقیقت،وی را به منبع قابل اعتمادی در رسانه نوپای تلویزیون امریکا بدل ساخت.او همیشه پس از اعلام تاریخ روز،اخبار را با این کلمات به پایان می برد: «واین چنین است».تکیه کلامی که ازباورهای بنیادی او به شمار می رفت:«گفتن چیزها آن گونه که هستند،بدون حشو و زوائد.»
پس از مرگ کرانکایت،گروه ها وطیف های سیاسی گوناگون،از او به نیکی یاد کردند چرا که وی به «مردی که امریکا به او اعتماد دارد»معروف بود.رییس جمهور امریکا،باراک اوباما،درباره او چنین گفت:«وی بیش از یک گوینده بود.او صدای قطعیت در دنیایی عدم قطعیت بود.»هیلاری کلینتون که در بمبئی به سرمی برد اشاره کرد که شخصیت کرانکایت با مهم ترین لحظات تاریخ معاصرامریکا گره خورده است.او بود که به امریکایی ها مرگ رییس جمهورشان،جان اف کندی را در 22 نوامبر 1963 اعلام داشت.کرانکایت درحالی که با پیراهن پشت میزکارش نشسته بود خبر را چنین اعلام داشت:«از دالاس در تگزاس،ظاهرا خبر رسمی است.رییس جمهور کندی در ساعت 13 به وقت محلی درگذشته است.» کرانکایت پس از خواندن این خبر عینک اش را از روی چشم برداشت،مکث کوتاهی کرد و سپس درحالی که به ساعت روی دیوارنگاه می انداخت خبر را چنین ادامه داد:«...حدود 38 دقیقه پیش.»
او بود که نخستین گام نهادن انسان به کره ماه را گزارش کرد.فرود بر کره ماه در 20 ژوییه 1969چنان وی را هیجان زده ساخته بود که نتوانست عواطف خود را پنهان دارد و این برخلاف اصول روزنامه نگاری او بود که همیشه عواطف و احساسات را نفی می کرد:«به!نگاه کن!دارن روی ماه راه میرن!»او پس از این جملات 27 ساعت به اجرای برنامه پرداخت.
کار روزنامه نگاری والتر کرانکایت همچنین همزمان با قدرت گرفتن تلویزیون همچون رسانه نخست اطلاع رسانی امریکا بود.صدای محکم و استوار او به مردم بسیار نزدیک بود.به او«عمو والتر» می گفتند،مردی که پیپ می کشید. درباره او بود که اصطلاح «Anchorman » یا گوینده خبر رواج یافت.به لطف او بود که «JT» ها (Journaux Télévisés=برنامه های خبرتلویزیونی) از 15 دقیقه در شب به 30 دقیقه تغییر یافتند.
والتر کرانکایت نقش روزنامه نگاری ارزشمندی به هنگام جنگ ویتنام داشت.کار گویندگی او از 1964 تا 1967 بیش تر به اطلاعات رسیده ازارتش امریکا وکاخ سفید وابسته بود اما ازآغاز سال 1968 و پس از حمله «تت» خود شخصا راهی جبهه شد.وی در بازگشت به امریکا،پیش بینی کرد که این«ماجراجویی خونین»به«فرو رفتن درباتلاق»خواهد انجامید ودرتحلیلی بیان داشت که:«گفتن اینکه ما امروزه به پیروزی بسیارنزدیک هستیم باور کردن حرف آدم های خوش خیالی است که درگذشته مرتکب خطا شده اند».اغلب گفته می شود که در این روز یعنی در 17 فوریه 1968 بود که افکار عمومی امریکا به مخالف با ادامه جنگ برخاست.رییس جمهور امریکا،لیندون جانسون،در آن دوره گفته است که از دید او «از دست دادن کرانکایت» یعنی «از دست دادن طبقه متوسط امریکا».
والتر لولاند کرانکایت،متولد چهارم نوامبر درسنت جوزف درایالت میسوری،فرزند یک دندان پزشک بود که پس از خواندن نوشته ای درباره سرگذشت یک خبرنگار خارج از کشور،تصمیم گرفت به کار روزنامه نگاری روی آورد.او که کارش را در روزنامه «هوستون پست»شروع کرده بود سپس در 1939 ازسوی آژانس یونایتدپرس استخدام شد و به جبهه جنگ فرستاده شد.کرانکایت حمله نورماندی و سپس دادگاه نورمبرگ را پوشش می داد.او همچنین خبرنگار در مسکو بود.
آخرین برنامه خبرتلویزیونی والتر کرانکایت همچون یک رخداد ملی پوشش یافته بود.او طبق معمول خبرش را این جمله به پایان برد:«و این چنین است».جمعه 6 مارس 1981.
از دید تاد گیتلین،جامعه شناس،کرانکایت به دنیایی با ثبات تعلق داشت.دنیایی که درآن«سه شبکه تلویزیونی،سه شرکت نفتی،و سه نوع مارک نان»وجود داشت.دنیایی که برنامه خبر تلویزیونی آن 20 ملیون تماشاگر داشت یعنی تقریبا سه برابر تماشاگران امروز».
برگردان آزاد از روزنامه لوموند
سه شنبه 21 ژوییه 2009
ویدیوی خبر کشته شدن جان اف کندی (یوتیوب)
Walter Cronkite
American broadcast journalist
1916-2009
چهارم نوامبر1916: تولد در سنت جوزف (میسوری).
1962-1981 مجری«اخبارشبانگاهی سی بی اس».
17 ژوییه 2009:مرگ در نیویورک.
والترکرانکایت،گوینده سرشناس تلویزیون امریکا،روز جمعه 17 ژوییه در نیویورک در سن 92 سالگی درگذشت.مرگ او را معاون شبکه تلویزیونی سی بی اس که وی هژده سال با آن همکاری داشت،اعلام کرد.بیست و پنج سال خبر رسانی تلویزیونی بدون تن دادن به گرایش های تبلیغاتی و بدون دوری جستن ازحقیقت،وی را به منبع قابل اعتمادی در رسانه نوپای تلویزیون امریکا بدل ساخت.او همیشه پس از اعلام تاریخ روز،اخبار را با این کلمات به پایان می برد: «واین چنین است».تکیه کلامی که ازباورهای بنیادی او به شمار می رفت:«گفتن چیزها آن گونه که هستند،بدون حشو و زوائد.»
پس از مرگ کرانکایت،گروه ها وطیف های سیاسی گوناگون،از او به نیکی یاد کردند چرا که وی به «مردی که امریکا به او اعتماد دارد»معروف بود.رییس جمهور امریکا،باراک اوباما،درباره او چنین گفت:«وی بیش از یک گوینده بود.او صدای قطعیت در دنیایی عدم قطعیت بود.»هیلاری کلینتون که در بمبئی به سرمی برد اشاره کرد که شخصیت کرانکایت با مهم ترین لحظات تاریخ معاصرامریکا گره خورده است.او بود که به امریکایی ها مرگ رییس جمهورشان،جان اف کندی را در 22 نوامبر 1963 اعلام داشت.کرانکایت درحالی که با پیراهن پشت میزکارش نشسته بود خبر را چنین اعلام داشت:«از دالاس در تگزاس،ظاهرا خبر رسمی است.رییس جمهور کندی در ساعت 13 به وقت محلی درگذشته است.» کرانکایت پس از خواندن این خبر عینک اش را از روی چشم برداشت،مکث کوتاهی کرد و سپس درحالی که به ساعت روی دیوارنگاه می انداخت خبر را چنین ادامه داد:«...حدود 38 دقیقه پیش.»
او بود که نخستین گام نهادن انسان به کره ماه را گزارش کرد.فرود بر کره ماه در 20 ژوییه 1969چنان وی را هیجان زده ساخته بود که نتوانست عواطف خود را پنهان دارد و این برخلاف اصول روزنامه نگاری او بود که همیشه عواطف و احساسات را نفی می کرد:«به!نگاه کن!دارن روی ماه راه میرن!»او پس از این جملات 27 ساعت به اجرای برنامه پرداخت.
کار روزنامه نگاری والتر کرانکایت همچنین همزمان با قدرت گرفتن تلویزیون همچون رسانه نخست اطلاع رسانی امریکا بود.صدای محکم و استوار او به مردم بسیار نزدیک بود.به او«عمو والتر» می گفتند،مردی که پیپ می کشید. درباره او بود که اصطلاح «
والتر کرانکایت نقش روزنامه نگاری ارزشمندی به هنگام جنگ ویتنام داشت.کار گویندگی او از 1964 تا 1967 بیش تر به اطلاعات رسیده ازارتش امریکا وکاخ سفید وابسته بود اما ازآغاز سال 1968 و پس از حمله «تت» خود شخصا راهی جبهه شد.وی در بازگشت به امریکا،پیش بینی کرد که این«ماجراجویی خونین»به«فرو رفتن درباتلاق»خواهد انجامید ودرتحلیلی بیان داشت که:«گفتن اینکه ما امروزه به پیروزی بسیارنزدیک هستیم باور کردن حرف آدم های خوش خیالی است که درگذشته مرتکب خطا شده اند».اغلب گفته می شود که در این روز یعنی در 17 فوریه 1968 بود که افکار عمومی امریکا به مخالف با ادامه جنگ برخاست.رییس جمهور امریکا،لیندون جانسون،در آن دوره گفته است که از دید او «از دست دادن کرانکایت» یعنی «از دست دادن طبقه متوسط امریکا».
والتر لولاند کرانکایت،متولد چهارم نوامبر درسنت جوزف درایالت میسوری،فرزند یک دندان پزشک بود که پس از خواندن نوشته ای درباره سرگذشت یک خبرنگار خارج از کشور،تصمیم گرفت به کار روزنامه نگاری روی آورد.او که کارش را در روزنامه «هوستون پست»شروع کرده بود سپس در 1939 ازسوی آژانس یونایتدپرس استخدام شد و به جبهه جنگ فرستاده شد.کرانکایت حمله نورماندی و سپس دادگاه نورمبرگ را پوشش می داد.او همچنین خبرنگار در مسکو بود.
آخرین برنامه خبرتلویزیونی والتر کرانکایت همچون یک رخداد ملی پوشش یافته بود.او طبق معمول خبرش را این جمله به پایان برد:«و این چنین است».جمعه 6 مارس 1981.
از دید تاد گیتلین،جامعه شناس،کرانکایت به دنیایی با ثبات تعلق داشت.دنیایی که درآن«سه شبکه تلویزیونی،سه شرکت نفتی،و سه نوع مارک نان»وجود داشت.دنیایی که برنامه خبر تلویزیونی آن 20 ملیون تماشاگر داشت یعنی تقریبا سه برابر تماشاگران امروز».
برگردان آزاد از روزنامه لوموند
سه شنبه 21 ژوییه 2009
ویدیوی خبر کشته شدن جان اف کندی (یوتیوب)
American broadcast journalist
1916-2009
0 دیدگاه:
ارسال يک نظر